Bloedmaan (ech nie..)

Afgelopen vrijdag was een bloedmaan voorspeld. Alhoewel het geen echte hobby is, vinden we het leuk om bijzondere hemelverschijnselen te zien; ik heb de nodige avonden met vrouw en kids op onze rug in het gras gelegen om de Perseïdenzwerm in augustus te zien.

De vorige keer dat ik ergens voor op pad ging stond ik om twee uur ’s nachts met mijn dochter in een Zuid-Hollandse polder om vooral het licht van de stad en kassen om ons heen te zien. Dat zou me nu niet gebeuren. Ik wilde al heel lang een keer naar Tiengemeten, een ‘aan de natuur teruggegeven’ eiland in het Haringvliet. Op Tiengemeten is een Natuurkampeerterrein, en het zou er rustig en donker moeten zijn.

Het plan is gauw gemaakt: ik reserveer een plekje op de camping (Weet ik veel of er nog meer van die idioten zijn) en regel op mijn werk dat ik vrijdag een paar uurtjes eerder weg kan.

Tiengemeten is bereikbaar per veerpont, daar kun je te voet of met de fiets gebruik van maken.

Omdat ernaartoe fietsen iets te veel gevraagd is voor de familie in de beschikbare tijd en de huidige weersomstandigheden, gaan we met de auto naar de plek waar de veerpont vertrekt. De camping ligt 3 km van de veerhaven, dus we gebruiken onze ligfietsen om comfortabel onze kampeerspullen op de camping te krijgen. Vrouw en dochter pikken me op bij mijn werk, twee fietsen in de auto en een op de trekhaak.

Het is inmiddels bloedheet, daar zal het niet aan liggen. Het is spannend of we de boot van vier uur halen, todat blijkt dat we er opeens zijn; de gps was ingesteld op de overkant!

Op ons gemakje halen we de fietsen uit de auto, banaantassen er op, kaartjes kopen voor de overtocht en we zijn er klaar voor. Het jachtige deel van ons tochtje is achter de rug, nu kunnen we rustig aan doen. De pontbaas brengt verkoeling door water te spuiten over de pont, het ziet er vrolijk uit!

De overtocht duurt tien minuten. We eten een ijsje en beginnen aan het meest sportieve deel van deze dag: 3 km fietsen naar de camping.

Met een natuurkampeerkaart mag je tussen de fruitbomen kamperen, we staan daar heerlijk beschut.

De tentjes staan snel. We gaan kijken of we in het haventje bij de herberg kunnen zwemmen ( zwemschoentjes aanbevolen). Ik ga heel even het water in maar het is niet echt lekker: klein, ondiep en groen. Er wordt sterk afgeraden om het Haringvliet in te zwemmen vanwege de stroming dus ik klim er snel weer uit. In ieder geval even een beetje verfrist!

De camping ligt bij een herberg, waar dus ook een hapje en een drankje te verkrijgen zijn. Omdat ik het niet leuk vindt om mijn korte verblijf op het eiland volledig aan de horeca te wijden, hebben we bevroren ingrediënten voor de avondmaaltijd meegenomen, een beproefde manier om bij warm weer je eten goed te houden. Als compromis zullen we zaterdag in de herberg ontbijten.

Bij de tent gaan we lekker lezen en ik maak een prutje klaar. We hebben even last van stekend ongedierte maar op een gegeven moment voegen zich daar libellen bij die heel efficiënt de lucht voor ons vrij maken.

Na het eten is de keuze tussen poederkoffie en verse koffie snel gemaakt dus we gaan op het terras bij de herberg een bakkie doen. In het late avondlicht komen een stel koeien over de dijk aangelopen

Op de dijk bij de herberg zullen we goed zicht hebben op de maan. Er is echter een klein probleempje: De horizon is bedekt met een flinke laag wolken. De maan zal zich tijdens de verduistering tussen 4 en 11 graden boven de horizon bewegen, precies daar waar de wolken zich bevinden. Als je heel goed kijkt zie je op de foto hieronder rechts boven de horizon een plukje wolken dat iets roder dan de rest is. Wij vermoeden dat het hier gaat om echt Tiengemetens bloedmaanlicht, maar zeker zijn we niet….

Helaas laat de maan zich pas rond middernacht weer zien, ze is dan nog maar gedeeltelijk verduisterd en niet rood.

Na het ontbijt de volgende dag fietsen we nog even het eiland op voor we de boot terug pakken. We genieten van de uitzichten en de natuur.

Zilverreiger met jong

Ik vind het lekker relaxt hier op het eiland, ik ga hier zeker nog eens terugkomen om hier te gaan wandelen. Ook een heerlijke plek voor als ik weer eens een paar dagen alleen er op uit wil trekken.

Al met al zijn we nog geen dag weg geweest, maar het voelde als een heerlijk weekend weg.

Advertenties

Denemarken

Vandaag ben ik teruggekomen van mijn vakantie naar Denemarken. Ik ben met mijn vrouw en onze ligfietsen in de auto naar Jutland gereden. Daarvandaan zijn we via de Noordzeekustroute (zeg maar het verlengde van de LF1) naar het noorden gefietst om vervolgens ‘middendoor’ terug naar het beginpunt te rijden. Daarna hebben we nog tochtjes gemaakt naar de waddeneilanden.

Ik heb via Polarsteps een verslag bijgehouden van onze avonturen. Deze was gedurende de reis alleen te volgen door de inner crowd, maar is nu openbaar, via https://www.polarsteps.com/GeBoelders/719360-werktitel-denemarken

Velomobielen in Legoland
Het rollend materieel

Fietsen op het Noordzeestrand
Kerkje op Rømø

Gaucho

Omdat een velomobiel niet handig is om mee te nemen op vakantie (behalve fietsend natuurlijk!) en omdat mijn gezin het leuker vindt als we samen fietsen dat ik ook de ongemakken van een open fiets onderga heb ik een tweede ligfiets voor toeren en vakanties. Op mijn Baron heb ik de nodige avonturen beleefd: vakanties in o.a. Denemarken, Duitsland, Tsjechië en niet te vergeten 3 keer omhoog (en omlaag) bij Alpe d’Huzes. De Baron kwam bij mij als een pure racefiets en zo heb ik hem ook tegen die berg opgetrapt. Door de jaren heen is hij steeds meer opgetuigd als werkpaard, om het harde leven van vakantiefiets te kunnen doorstaan.

De Baron is een lage racer, ongeveerd en met een klein voorwiel om alle imperfecties in het wegdek zoveel mogelijk aan de berijder door te geven. Snel maar spartaans.

Met het verstrijken van de jaren zijn mijn behoeftes wel wat veranderd. Ik ben op zoek gegaan naar een nieuwe fiets waarbij de nadruk veel meer ligt op de geschiktheid voor suboptimale rijomstandigheden en comfort. Het is een Nazca Gaucho geworden.

Gaucho versus Baron

Bij het proefritje bij Maia Mobiliteit in Dordrecht werd ik meteen vriendjes met deze fiets. Gert had er een staan met een zgn. aero stuur, nieuw voor mij maar ik vond het erg comfortabel. Ik had al wat andere fietsen geprobeerd. Deze stond op mijn shortlist èn bezorgde mij de grootste glimlach na het proefritje. Dus maar één besteld.

Voor betrouwbaarheid en onderhoudsgemak is de fiets uitgevoerd met een Rohloff naaf, dat is een versnellingsnaaf met 14 versnellingen waarmee een bereik van 525% beslagen wordt. Verder een naafdynamo in het voorwiel en een goede koplamp, hydraulische schijfremmen, 2×26″ wielen en vering op het achterwiel.

In de zomer mag hij zich in Denemarken gaan bewijzen.

Vers van de pers bij Maia op de stoep

Zaterdag heb ik hem vanuit Dordrecht teruggefietst. Het is een fiets met een heel ander karakter, qua balans, stuurkarakteristiek en comfort. Daar ga ik nog aan moeten wennen. Om er vóór onze Denemarken-vakantie mee vertrouwd te raken ga ik er tot die tijd veel woon-werk mee doen.

Onderweg nog even de obligatoire Regel 17 toegepast bij Kinderdijk.

Regel 17
Aero cockpit

En de baron? Die heeft nog een leven voor de boeg en gaat op zoek naar een nieuw baasje. Als je erin geïnteresseerd bent mag je hier een berichtje achterlaten.

Dutch Pinball Museum

Het aantal uren dat ik achter een flipperkast heb doorgebracht is aanzienlijk. In elke leuke kroeg in Nijmegen stond er wel een (of was de aanwezigheid van een flipperkast een voorwaarde voor een kroeg om leuk te zijn? dat weet ik eigenlijk niet meer zo goed). In Kollektief Kafee de Bijstand stond de goedkoopste, 5 ballen per spel, twee spellen voor een gulden, als ik me goed herinner. Daar hebben we veel gespeeld.

Nu is er al weer een aantal jaren een museum in Rotterdam waar je naar hartelust je uit kan leven op zowel nostalgische als hypermoderne kasten. Met enige regelmaat ga ik daar naar toe om helemaal hyper weer naar buiten te komen. Gisteren heb ik met familie mijn verjaardag gevierd in het Dutch Pinball Museum. Het is er een gerinkel en gebliep en gerammel van jewelste, en met enige regelmaat een harde TAK als iemand een vrij spel krijgt. Eigenlijk is het enige nadeel dat je daar minder plezier aan hebt omdat je toch al vrij speelt.

Het is leuk om te zien hoe die flipperkast bij iedereen wel iets losmaakt. Ik denk dat de nodige familieleden vandaag wat last van hun arme polsjes hebben. Echt een aanrader als je een zwak voor flipperen hebt.

Broertjes

Zusjes
Zusjes, volgende generatie

Terschelling

Vorige week zijn we er lekker een paar dagen tussenuit geweest. Als doel dachten we aan de Belgische kust, Ardennen, Duitsland. Uiteindelijk komen we toch weer terug bij de Waddeneilanden. Terschelling dit keer. Terschelling is een stuk groter dan ons favoriete Schier, er rijden auto’s en het kent meerdere dorpskernen. We zijn er al een tijd niet geweest dus nu toch maar weer eens hier langs.

Heleen moet ’s morgens nog werken en is om 12:00 klaar. Dat geeft mij de gelegenheid lekker last minute in te pakken. Uitdaging is weer mijn gitaar. Sinds ik weer regelmatig speel vind ik het leuk een gitaar bij me te hebben. Traditioneel laten we de auto aan wal en nemen we onze ligfietsen mee naar het eiland. Op een ligfiets is het wat lastig je gitaar op de rug mee te nemen. Naar Schier had ik al eens mijn akoestische gitaar mee maar languit op de bagagedrager was dat best een lomp ding. Ik besluit dit keer mijn elektrische gitaar mee te nemen, rechtop in een Ortlieb fietstas gaat dat wonderwel. Met een VOX Amplug en een koptelefoon kan ik spelen wanneer ik daar zin in heb zonder onnodige overlast voor vrouw en eilandbewoners.

Net na twaalven pik ik Heleen op op haar werk. De reis naar Harlingen gaat voorspoedig, we zijn ruim op tijd voor de boot van 15:00 daar.

De overtocht naar Terschelling is lang, 2 uur. Ons verblijf in Oosterend is zo’n beetje maximaal verwijderd van de veerhaven. Met een stevige wind in de rug is het laatste deel van de reis snel gedaan. Onderweg nog wat boodschappen gedaan om onze eerste avond door te komen.

We verblijven in een deel van een oude boerderij, weg van de drukte. Eenvoudig maar sfeervol ingericht, en een mooi stukje tuin waar we ondanks dat het weer niet heel erg mee zit toch af en toe lekker kunnen zitten.

Het blijft de eerste dagen heel winderig. De volgende dag fietsen we door de polder terug naar het westen, dat is flink vechten met de wind. Nog even een verplichte foto bij de Brandaris.

We vermaken ons vooral met fietsen en wandelen door en over duinen, strand en het natuurgebied de Boschplaat.

Onderweg vinden we nog een bankje op maat.

Heel even mogen we nog van de zon genieten.

Het begint steeds meer te regenen, maar we komen er al met al goed van af. Na vier dagen sneaken we tussen de buien door terug naar de boot om weer naar huis te gaan.

Een nieuwe start

Lieve Facebook- en Twittervriendjes en vriendinnetjes, en iedereen die dit leest.

Ik ben al een aardig tijdje tijd aktief op social media. Eerst Twitter met zijn fijne korte status updates die ideaal waren voor kernachtige uitwisselingen van gedachten, ideeën meningen en nieuws, geweldig! Ik heb Facebook lang buiten de deur gehouden vanwege de idioot complexe manier waarop je (niet) kon bepalen wat je wanneer ziet, en wie wat van jou kan zien. Uiteindelijk schoorvoetend een begin gemaakt omdat binnen mijn familie het medium twitter niet echt werd begrepen. Inmiddels trap ook ik in de val van likes en comments, ondanks dat ik me elke keer weer realiseer hoe onbeduidend de communicatie vaak is.

Van Facebook weten we we inmiddels wel dat dat een onverzadigbare informatieverzamelaar is die er blijkbaar geen enkel belang bij heeft om de updates van mijn ‘vrienden’ op een consistente en logische manier aan mij te presenteren.

Twitter laat zich ook niet onbetuigd. Nadat derde partijen (remember twitpic?) het mogelijk maakten foto’s mee te sturen met een update integreerde twitter die functie zelf. Inmiddels is twitter ook vervuild met foto’s, video’s, emoticons, lokatieinformatie, draadjes, en, gruwel, de uitbreiding naar 280 karakters, waar inmiddels de verwijzingen naar links, plaatjes e.d. niet meer in meetellen. Bovendien bemoeit ook Twitter zich er nu mee hoe mijn tijdlijn er uit ziet.

En dan de inhoud

Maar meer nog dan de ergernis over de uiterlijkheden merk ik dat ik steeds meer moeite krijg met de inhoud. Zowel op Facebook als Twitter heb ik vrienden/volgers beperkt tot mensen waarvan ik weet wie ze zijn, en die ik op een enkele uitzondering na ook in het echt ontmoet heb. Ik heb het ook liever over ‘twittervriendjes’ dan ‘accounts die ik volg’. Ik ben dan ook echt in ze geïnteresseerd.

Toch merk ik dat al die mensen die hun belevenissen/ergernissen/vreugde/interesses/vragen met mij delen daarmee ook zoveel deel van mijn leven gaan uitmaken dat ik minder aan dat van mijzelf toe kom.

Ik like (met mate) en wil geliket worden. Ik word boos op wat jullie overkomt, lach om je grappen, leef mee met je verdriet, geniet van je avonturen, erger me aan jouw ergernis, ik vraag en antwoord.

Daarnaast zie ik ook zoveel ballast voorbijkomen: reclame, oninteressant ”nieuws”, foute grappen.

Ik ben slecht in filteren, volg een discussie liefst volledig. Waar ik het nog niet eens zo lang geleden het nog ontspannend vond mijn Twitterfeed even bij te lezen, raak ik nu niet meer bij. Een boek lezen lukt nauwelijks meer, en tijd maken voor een fietstocht doe ik te weinig.

Dus ga ik het maar eens over een andere boeg gooien. Een beetje laf, ga ik mijn accounts eerst maar eens op zwart zetten. Achterdeurtje open houden. Stel je voor dat ik afkickverschijnselen krijg… Apps van mijn telefoon en tablet afgooien, notificaties uit. Zalige rust of cold turkey? We gaan het meemaken. En als ik iets wil delen, ga ik het hier doen. Wat dat zal zijn en hoe dat er uit gaat zien? Ik heb geen idee. Vind het wel spannend.